Book review | Het Achterhuis

Titel: Het Achterhuis, dagboekbrieven 12 juni 1942 – 1 augustus 1944

Auteur: Anne Frank

Uitgever: Prometheus          Datum: 2003

Datum eerste uitgave: 1947 (door Otto Frank)

ISBN: 978 90 446 1617 0

Versie: paperback

Aantal pagina’s: 302 (+24 blz. beeldmateriaal)

2Achterflap: Anne Frank hield van 12 juni 1942 tot 1 augustus 1944 een dagboek bij. Ze schreef haar brieven alleen voor zichzelf, tot ze in de lente van 1944 op de radio de minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen in ballingschap, Bolkestein, hoorde spreken. Hij zei dat na de oorlog alle getuigenissen van het lijden van het Nederlandse volk onder de Duitse bezetting verzameld en openbaar moesten worden gemaakt. Als voorbeeld noemde hij onder meer dagboeken. Onder de indruk van deze redevoering besloot Anne Frank na de oorlog een boek te publiceren. Haar dagboek zou daarvoor als basis dienen.

In maart 1945 stierf Anne Frank op vijftienjarige leeftijd in het concentratiekamp Bergen-Belsen. De enige overlevende van de familie, Otto Frank, zorgde ervoor dat het dagboek van zijn dochter toch gepubliceerd werd. In 1947 verscheen Het Achterhuis. Het is sindsdien een van de meest gelezen boeken ter wereld. Het is in meer dan dertig landen verschenen en er zijn meer dan zestien miljoen exemplaren van verkocht.

Mijn ervaringen: Het Achterhuis is een boek dat al lang op mijn “to read”-lijstje stond. Ik ben geen fan van biografieën. Of van geschiedenis. En hoewel dit boek een beetje van beide bevat, heeft het me toch weten te boeien – uiteindelijk.

Het eerste deel van het boek heb ik me echt door moeten worstelen. Dit is geen roman, geen thriller of fantasy. Dit is een dagboek, de intiemste gedachten van een tiener, een jong meisje. En dat merk je aan de schrijfstijl, zeker in het begin. Nog groen achter de oren en onwetend over wat de komende jaren met haar zullen doen. Langzaamaan zie je de schrijfstijl met haar mee evolueren en dan leest het ook vlotter, vind ik. Wordt het ook interessanter.

Een klein minpuntje: in het boek worden de mensen met een aantal verschillende namen aangesproken. Zo is er regelmatig sprake van “meneer” en “mevrouw” en is het niet altijd duidelijk uit de context over wie het nu eigenlijk gaat. Ook wordt vader (Otto Frank) plots “Pim” genoemd. Een klein begeleidend schrijven vooraf, zou mijn verwarring tijdens het lezen al enorm geholpen hebben, want ook dit remde het leestempo wat af omdat ik vaak een stuk opnieuw moest lezen.

Tegen het einde van het boek las ik steeds meer met tegenzin verder. Elke gelezen bladzijde bracht me dichter bij het einde van haar schrijfsels en dus ook dichter bij het einde van haar leven. En vooral dat laatste zorgt ervoor dat dit boek je pakt. Op voorhand weten dat ze enkele dagen na haar laatste schrijven ontdekt zou worden, weten dat er geen “en ze leefden nog lang en gelukkig” komt, weten dat ze nooit haar dromen zou waarmaken.

Deze versie bevatte ook enkele bladzijden met foto’s van de verschillende personages (kan men spreken over personages wanneer dit echte mensen zijn geweest?), een grondplan en foto’s van het befaamde Achterhuis. Dit schiep voor mij best wel een meerwaarde, aangezien ik me zo een beeld kon vormen van wie er in haar schrijfsels voorkomen en waar het verhaal zich afspeelt (zonder ooit echt in het achterhuis geweest te zijn).

Waardering: Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt door dit boek als eerste te reviewen. Het is ook erg moeilijk om zo’n persoonlijk iets te beoordelen. Hoe kan je iemands dagboeken quoteren? Aangezien dit boek bijna volledig voldeed aan mijn verwachtingen:

4*

Ik hoor (beter: lees) graag wat jullie ervan vonden!

Advertenties

5 thoughts on “Book review | Het Achterhuis”

  1. Oh jee, dit boek las ik al in de brugklas, soort van verplichte kost, vervolgens kreeg ik een speciaal exemplaar waarin het dubbel staat met extra aantekeningen, haar dagboek dieper uit gediept zoiets, amper leesbaar en nog meer foto’s, mijn dochter gaf ik een normaal exemplaar dus heb ik er nu twee in de kast staan, die staat nog hier.

    Dagboeken kun je niet reviewen inderdaad, en ja soms is het taai, maar lees je eigen dagboek eens terug, welke stukken zijn taai voor jezelf alleen al, en moet je er ooit aan denken dat het gepubliceerd wordt? 😉

    X

    Liked by 1 persoon

    1. Ik heb nooit een dagboek bijgehouden. Een keer kreeg ik er eentje cadeau van mijn grootouders, een van Tiny, dat weet ik nog. Maar verder dan “Liefste dagboek, vandaag aten we aardappelen met spruitjes” kwam ik niet 😂

      Liked by 1 persoon

      1. whahahahaha oké ook leuk 😉 Ik heb er wel meerdere geschreven, begonnen toen ik 11 was, erg leuk nu, omdat mijn overgrootmoeder niet meer leeft en toen schreef ik over ons familiedagje naar haar toe, omdat ze dan jarig was geweest 😉

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s